Αν και ο τίτλος αυτής ανάρτησης σε πολλούς φαίνεται πολύ ευνόητος για το τι θα διαλέγατε.
Εγώ πάλι είχα μία άλλη επιλογή! Εδώ και χρόνια ήμουν Κολλημένη με τα online games, όπως να φανταστώ πως έχετε μία ιδέα για το τι είναι το lineage2/World of Warcraft.
Περνούσα ώρες πάνω σε ένα pc και ζώντας μία εικονική πραγματικότητα. Πριν κοιμηθώ πάντα σπαταλούσα χρόνο για να σκεφτώ τι προβλήματα είχα σχετικά με το παιχνίδι ή επίσης στο σχολείο καθημερινά μιλούσα για το "χαρακτήρα" μου.
Ερχόταν και έφευγαν τα χρόνια και εγώ ακόμα ήμουν εκεί, παρέα με έναν υπολογιστή, ένα τσιγάρο στο χέρι και παίζοντας επί ώρες..
Οι φίλοι μου έλεγαν να ξεκολλήσω επιτέλους από τα παιχνίδια, αλλά ποτέ μα ποτέ δεν μπόρεσα να το κάνω αυτό, νευρίαζαν μαζί μου, κάποιες φορές δεν μου μιλούσαν, αλλά ευτυχώς πότε δεν μου κράτησαν κακία και προσπαθούσαν πάντα να με καταλάβουν!
Ευτυχώς μετά από αρκετά χρόνια, και όμορφες στιγμές που είχα ζήσει, βαρέθηκα αυτή την εικονική μου ζωή, κατάλαβα πως αυτό που ζούμε είναι πολύ πιο όμορφο, ότι έχεις πολλές καλύτερες στιγμές από ότι στα παιχνίδια, ότι πλέον έχω τους φίλους μου πιο κοντά από ποτέ και ότι δεν θέλω να παρασυρθώ ξανά.
Τέλος μετά από αρκετό καιρό θα μπορούσα να επιλέξω την πραγματική ζωή, τους πραγματικούς φίλους, και τις αξέχαστες στιγμές με τους ανθρώπους που αγαπώ!
Εγώ πάλι είχα μία άλλη επιλογή! Εδώ και χρόνια ήμουν Κολλημένη με τα online games, όπως να φανταστώ πως έχετε μία ιδέα για το τι είναι το lineage2/World of Warcraft.
Περνούσα ώρες πάνω σε ένα pc και ζώντας μία εικονική πραγματικότητα. Πριν κοιμηθώ πάντα σπαταλούσα χρόνο για να σκεφτώ τι προβλήματα είχα σχετικά με το παιχνίδι ή επίσης στο σχολείο καθημερινά μιλούσα για το "χαρακτήρα" μου.
Οι φίλοι μου έλεγαν να ξεκολλήσω επιτέλους από τα παιχνίδια, αλλά ποτέ μα ποτέ δεν μπόρεσα να το κάνω αυτό, νευρίαζαν μαζί μου, κάποιες φορές δεν μου μιλούσαν, αλλά ευτυχώς πότε δεν μου κράτησαν κακία και προσπαθούσαν πάντα να με καταλάβουν!
Ευτυχώς μετά από αρκετά χρόνια, και όμορφες στιγμές που είχα ζήσει, βαρέθηκα αυτή την εικονική μου ζωή, κατάλαβα πως αυτό που ζούμε είναι πολύ πιο όμορφο, ότι έχεις πολλές καλύτερες στιγμές από ότι στα παιχνίδια, ότι πλέον έχω τους φίλους μου πιο κοντά από ποτέ και ότι δεν θέλω να παρασυρθώ ξανά.
Τέλος μετά από αρκετό καιρό θα μπορούσα να επιλέξω την πραγματική ζωή, τους πραγματικούς φίλους, και τις αξέχαστες στιγμές με τους ανθρώπους που αγαπώ!
Μη φοβάσαι Τζίνα... αυτό που έζησες είναι απόλυτα φυσιολογικό...
ΑπάντησηΔιαγραφήΌλοι μας περνάμε φάσεις που κολλάμε με κάτι, οπότε δεν χρειάζεται να στενοχωριέσαι για τίποτα... αρκεί να έχεις την θέληση και την αίσθηση του ποιό είναι το μέτρο σε όλα αυτά....
Και κυρίως να θυμάσαι ότι είναι καλό μερικά πράγματα να τα περνάς μικρός/ή γιατί αν σου εμφανιστούν αργότερα να έχουν τις πολλαπλάσιες επιπτώσεις από ότι έζησες εσύ τώρα...
Σκέψου μόνο αυτό...
1. Δεν θα έχεις την ανάγκη αυτή στο μέλλον που μπορεί να βρίσκεσαι σε άλλη κατάσταση (οικογενειακή - οικονομική)
2. Θα μπορείς να συμβουλέψεις άλλους και γιατί όχι τα δικά σου παιδιά, καθώς και θα μπορείς να αναγνωρίσεις σε τι βαθμό εξάρτησης έχουν περιέλθει και εκείνα, αφού θα ξέρεις πλέον τα σημάδια...
Οπότε μην αγχώνεσαι... ΟΛΑ ΚΑΛΑ!!!!
Πλέον δεν φοβάμαι για αυτή την εξάρτηση, μπόρα ήταν και πέρασε που λένε, πέρασα όμορφα και έμαθα αρκετά, σ'ευχαριστώ για τις συμβουλές σου panosthntrelamou! :) :P
ΑπάντησηΔιαγραφή